ഉൾക്കാഴ്ച്ചകൾ 

വിടരും മുൻപെ  കൊഴിഞ്ഞു  

  വീണൊരെൻ  മലർമൊട്ടെ ...

അറിഞ്ഞില്ലിതുവരെ  ആത്മാവിനുള്ളിലെ ...

സ്നേഹത്തിൻ സത്യങ്ങളൊന്നു മേ  ഞാൻ 

പറയാൻ തുടങ്ങുന്ന നേരത്തു  പ്രകൃതിയോ 

വികൃതിയുമായി  വന്നു  നിൻ ജീവനിൽ 

 പറക്കാൻ കൊതിച്ചു നീ വാനോള മങ്ങിനെ 

എന്നിട്ടു മേന്തെ  നിൻ ചിറകുകൾ  വീണുപോയ്‌ 

ഓടാൻ ശ്രമിച്ചു നീ ഏറെ  ദൂരം മുൻപെ 

പിന്നെ യെപ്പോഴുമേ  ചലനം  നിലച്ചുപോയി 

നിന്റെ ഈ സ്മരണകൾ  നിലനിർത്തുവാൻ 

                                                                  വേണ്ടി 

മനമെന്ന കോട്ടയിൽ സ്മാരകം പണിതു ഞാൻ .............................................

മനസ്സിലെ ജീവിതം 

അരികത്തു  നിന്നപ്പോൾ  അറിയാൻ ശ്രമിച്ചില്ല
 നീ യെന്ന വ്യക്തി തൻ സ്നേഹപാത്രം
അകന്നു നീ പോയപ്പോൾ -
                   ഒരു ദിനം കൊണ്ടല്ലോ

അറിഞ്ഞു ഞാൻ നിന്നിലെ സ്നേഹഭാവം .
ഏതേതോ അഹന്ത തൻ ലോകത്തിൽ
                               യാത്ര ചെയ്തെൻ
               മനമെല്ലാം കരിപിടിച്ചീടുന്നു .
പാറ പോൽ  നിന്ന് ഞാൻ നിന്നരികിൽ  എന്നെന്നും -
ഏതേതോ മിഥ്യ വിചാരത്താലല്ലയോ  ...
നിന്നോടോതു നിൽക്കാനോ ...
നിന്നോടൊപ്പം പങ്കിടാൻ -
സമയമില്ലാത്ത പോൽ  അഭിനയിചെന്നും ഞാൻ .
എന്നോടൊപ്പം ജീവിക്കാൻ അത്രമേൽ
    ആശിച്ചു നീ എന്ന കാര്യവും വൈകി  ഞാൻ അറിഞ്ഞുവോ .......
ഓരോരോ ദിനവും പോയി മറയുന്നെന്നും
ഒരിക്കലും തിരിച്ചൊന്നു മടങ്ങുവാനാകാതെ
വൈകി ഞാൻ അറിഞ്ഞു എൻ ജീവിത വഴിയിലെ
അമൂല്യമാം ദിനത്തിന്റെ പ്രാധാന്യമെന്തെന്ന്
ഈയൊരു  നിമിഷത്തിൻ സൌന്ദര്യം -
മനസ്സിലായി വരുന്നൊരു വേളയിൽ --
               മറഞ്ഞങ്ങു പോയി നീ......................................................